سوجان - قسمت 20
سوجان - قسمت 20 در روستا قرار بود که یک مراسم عروسی برگزار شود و اهالی ده ......
---
سریال سوجان با هدف خلق طولانیترین مجموعه تلویزیونی در تاریخ ایران، روایتی حماسی از زندگی سه نسل از زنان گیلانی را بر پرده تلویزیون آورده است. این مجموعه که به کارگردانی حسین تبریزی و نویسندگی فریدون حسنپور ساخته شده، تاریخ معاصر ایران را از دهه 1310 خورشیدی از دریچه نگاه یک خانواده گیلانی و با محوریت نقش زنان در جامعه به تصویر میکشد. داستان، زندگی شخصیت اصلی سریال، سوجان (با هنرمندی غزاله اکرمی) را از نوجوانی تا کهنسالی دنبال میکند و مخاطب را با بستر تاریخی، اجتماعی و سیاسی گیلان در مقاطع مهم کشور همراه میسازد. فصل اول این مجموعه 65 قسمتی، به سالهای 1310 تا 1357 اختصاص دارد و بر اهمیت زن در کانون خانواده و جامعه تأکید میکند.
«سوجان» با بهرهگیری از گروهی بزرگ از بازیگران سرشناس و توانمند همچون ثریا قاسمی، حمیدرضا نعیمی، مهران رجبی، علی مرادی و حدیث نیکرو، علاوه بر خلق جذابیتهای دراماتیک، تصویری زنده و پرمایه از سبک زندگی، فرهنگ، آداب و رسوم و گویش مردم گیلان ارائه میدهد. روایت سریال فراتر از یک داستان خانوادگی و عاشقانه رفته و با نگاهی جامعهشناختی، تحولات ایران را در بستر طبیعت سرسبز شمال و از خلال زندگی شخصیتهایی باورپذیر واکاوی میکند. این رویکرد، پیوندی عمیق میان سرنوشت فردی و تحولات جمعی برقرار میسازد.
با وجود این، این پروژه بلندپروازانه از ابتدا با چالشهایی روبهرو بوده است. برنامه اولیه برای تولید 300 قسمت در پنج فصل، به دلیل محدودیتهای بودجهای فعلاً متوقف شده و فصل اول با 65 قسمت به پایان رسیده است. این توقف، آینده این مجموعه گسترده را با ابهام مواجه کرده است. موفقیت نهایی «سوجان» در گرو حفظ کیفیت و جذابیت قسمتهای آغازین، پرهیز از افت در ادامه این مسیر طولانی و تحقق وعده ارائه عمق تاریخی و اجتماعی وعدهداده شده است.
در صورت غلبه بر این چالشها، این مجموعه میتواند نه تنها به عنوان یک اثر سرگرمکننده، بلکه به عنوان سندی فرهنگی–تاریخی ارزشمند ثبت شود که هم تصویری ملموس از تاریخ معاصر ایران از منظری نو ارائه دهد و هم گنجینهای غنی از فرهنگ و هویت منطقه گیلان را برای آیندگان به یادگار گذارد. در نهایت، «سوجان» آزمونی مهم برای تولیدات بلندمدت تلویزیونی در ایران به شمار میرود که نتیجه آن میتواند راه را برای خلق آثاری در این ابعاد و عظمت باز کند یا سرمایهگذاران و سازندگان را از پذیرش چنین ریسکهایی محتاط سازد.
سوجان - قسمت 20 در روستا قرار بود که یک مراسم عروسی برگزار شود و اهالی ده ......
---
سریال سوجان با هدف خلق طولانیترین مجموعه تلویزیونی در تاریخ ایران، روایتی حماسی از زندگی سه نسل از زنان گیلانی را بر پرده تلویزیون آورده است. این مجموعه که به کارگردانی حسین تبریزی و نویسندگی فریدون حسنپور ساخته شده، تاریخ معاصر ایران را از دهه 1310 خورشیدی از دریچه نگاه یک خانواده گیلانی و با محوریت نقش زنان در جامعه به تصویر میکشد. داستان، زندگی شخصیت اصلی سریال، سوجان (با هنرمندی غزاله اکرمی) را از نوجوانی تا کهنسالی دنبال میکند و مخاطب را با بستر تاریخی، اجتماعی و سیاسی گیلان در مقاطع مهم کشور همراه میسازد. فصل اول این مجموعه 65 قسمتی، به سالهای 1310 تا 1357 اختصاص دارد و بر اهمیت زن در کانون خانواده و جامعه تأکید میکند.
«سوجان» با بهرهگیری از گروهی بزرگ از بازیگران سرشناس و توانمند همچون ثریا قاسمی، حمیدرضا نعیمی، مهران رجبی، علی مرادی و حدیث نیکرو، علاوه بر خلق جذابیتهای دراماتیک، تصویری زنده و پرمایه از سبک زندگی، فرهنگ، آداب و رسوم و گویش مردم گیلان ارائه میدهد. روایت سریال فراتر از یک داستان خانوادگی و عاشقانه رفته و با نگاهی جامعهشناختی، تحولات ایران را در بستر طبیعت سرسبز شمال و از خلال زندگی شخصیتهایی باورپذیر واکاوی میکند. این رویکرد، پیوندی عمیق میان سرنوشت فردی و تحولات جمعی برقرار میسازد.
با وجود این، این پروژه بلندپروازانه از ابتدا با چالشهایی روبهرو بوده است. برنامه اولیه برای تولید 300 قسمت در پنج فصل، به دلیل محدودیتهای بودجهای فعلاً متوقف شده و فصل اول با 65 قسمت به پایان رسیده است. این توقف، آینده این مجموعه گسترده را با ابهام مواجه کرده است. موفقیت نهایی «سوجان» در گرو حفظ کیفیت و جذابیت قسمتهای آغازین، پرهیز از افت در ادامه این مسیر طولانی و تحقق وعده ارائه عمق تاریخی و اجتماعی وعدهداده شده است.
در صورت غلبه بر این چالشها، این مجموعه میتواند نه تنها به عنوان یک اثر سرگرمکننده، بلکه به عنوان سندی فرهنگی–تاریخی ارزشمند ثبت شود که هم تصویری ملموس از تاریخ معاصر ایران از منظری نو ارائه دهد و هم گنجینهای غنی از فرهنگ و هویت منطقه گیلان را برای آیندگان به یادگار گذارد. در نهایت، «سوجان» آزمونی مهم برای تولیدات بلندمدت تلویزیونی در ایران به شمار میرود که نتیجه آن میتواند راه را برای خلق آثاری در این ابعاد و عظمت باز کند یا سرمایهگذاران و سازندگان را از پذیرش چنین ریسکهایی محتاط سازد.
