سوجان قسمت 1
سریال سوجان قسمت 1 خان تصمیم گرفت تا زن چهارمش را بگیرد و به پدر دختر دستور داد تا.....سریال سوجان با ادعای طولانی ترین مجموعه تلویزیونی ایرانی و با روایتی حماسی از زندگی سه نسل زن در گیلان، وارد آنتن شبکه یک شده است. این سریال که کارگردانی آن را حسین تبریزی بر عهده دارد و فریدون حسنپور نویسندگی آن را انجام داده، فرازونشیبهای تاریخ معاصر ایران از دهه 1310 خورشیدی به بعد را از نگاه یک خانواده گیلانی و به ویژه از چشمانداز نقش و موقعیت زنان در جامعه روایت می کند. داستان از زندگی سوجان، شخصیت اصلی سریال (با بازی غزاله اکرمی) از نوجوانی تا کهنسالی می گوید و در این مسیر، مخاطب را با بستر تاریخی، اجتماعی و سیاسی گیلان در بزنگاه های مهم کشور همراه میکند. فصل اول که 65 قسمت آن پخش شده، بر سالهای 1310 تا 1357 متمرکز است و تأکید اصلی آن بر اهمیت زن در کانون خانواده و جامعه است.
سریال سوجان
سریال سوجان با گردآوردن گروه بزرگی از بازیگران نامآشنا و توانمند مانند ثریا قاسمی در نقش مادربزرگ، حمیدرضا نعیمی، مهران رجبی، علی مرادی، حدیث نیک رو و دهها چهره دیگر، کوشیده است تا علاوه بر جذابیت های دراماتیک، تصویری اصیل و پرجزئیات از زندگی، فرهنگ، آداب و رسوم، و حتی گویش مردم گیلان ارائه دهد. روایت سریال، تنها محدود به یک داستان عاشقانه و خانوادگی نیست، بلکه میکوشد با نگاهی جامعهشناختی، تحولات یک قرن اخیر ایران را در دل جنگلهای سرسبز شمال و در زندگی شخصیتهایی باورپذیر واکاوی کند و پیوندی عمیق بین سرنوشت فردی و تحولات جمعی برقرار سازد.
با این حال، بلند پروازی این پروژه از همان آغاز با چالشهایی مواجه بوده است. برنامه اولیه برای تولید 300 قسمت در پنج فصل، به دلیل محدودیتهای بودجهای فعلاً متوقف شده و فصل اول با 65 قسمت به پایان رسیده است. این توقف، آینده این مجموعه گسترده را با ابهام مواجه کرده است. موفقیت نهایی «سوجان» در گرو آن است که بتواند در ادامه نیز همان کیفیت و جذابیت قسمتهای آغازین را حفظ کند، از افت در ابعاد چنین پروژه طویلی جلوگیری نماید و علاوه بر سرگرمسازی، آن عمق تاریخی و اجتماعی که وعده آن را داده، به درستی به تصویر بکشد.
اگر این مجموعه بتواند بر این چالش ها غلبه کند، نه تنها به عنوان یک سرگرمی تلویزیونی، بلکه به عنوان یک سند فرهنگی–تاریخی ارزشمند ثبت خواهد شد که هم تصویری ملموس از تاریخ معاصر ایران از نگاهی متفاوت ارائه میدهد و هم گنجینهای غنی از فرهنگ و هویت منطقه گیلان را برای نسلهای آینده به جا میگذارد. در نهایت، «سوجان» آزمونی بزرگ برای تولیدات بلندمدت تلویزیونی در ایران است و نتیجه آن میتواند راه را برای ساخت آثاری با این عظمت و داستانپردازی باز کند یا برعکس، سرمایهگذاران و سازندگان را از پذیرش چنین ریسکهایی بازدارد.
سریال سوجان قسمت 1 خان تصمیم گرفت تا زن چهارمش را بگیرد و به پدر دختر دستور داد تا.....سریال سوجان با ادعای طولانی ترین مجموعه تلویزیونی ایرانی و با روایتی حماسی از زندگی سه نسل زن در گیلان، وارد آنتن شبکه یک شده است. این سریال که کارگردانی آن را حسین تبریزی بر عهده دارد و فریدون حسنپور نویسندگی آن را انجام داده، فرازونشیبهای تاریخ معاصر ایران از دهه 1310 خورشیدی به بعد را از نگاه یک خانواده گیلانی و به ویژه از چشمانداز نقش و موقعیت زنان در جامعه روایت می کند. داستان از زندگی سوجان، شخصیت اصلی سریال (با بازی غزاله اکرمی) از نوجوانی تا کهنسالی می گوید و در این مسیر، مخاطب را با بستر تاریخی، اجتماعی و سیاسی گیلان در بزنگاه های مهم کشور همراه میکند. فصل اول که 65 قسمت آن پخش شده، بر سالهای 1310 تا 1357 متمرکز است و تأکید اصلی آن بر اهمیت زن در کانون خانواده و جامعه است.
سریال سوجان
سریال سوجان با گردآوردن گروه بزرگی از بازیگران نامآشنا و توانمند مانند ثریا قاسمی در نقش مادربزرگ، حمیدرضا نعیمی، مهران رجبی، علی مرادی، حدیث نیک رو و دهها چهره دیگر، کوشیده است تا علاوه بر جذابیت های دراماتیک، تصویری اصیل و پرجزئیات از زندگی، فرهنگ، آداب و رسوم، و حتی گویش مردم گیلان ارائه دهد. روایت سریال، تنها محدود به یک داستان عاشقانه و خانوادگی نیست، بلکه میکوشد با نگاهی جامعهشناختی، تحولات یک قرن اخیر ایران را در دل جنگلهای سرسبز شمال و در زندگی شخصیتهایی باورپذیر واکاوی کند و پیوندی عمیق بین سرنوشت فردی و تحولات جمعی برقرار سازد.
با این حال، بلند پروازی این پروژه از همان آغاز با چالشهایی مواجه بوده است. برنامه اولیه برای تولید 300 قسمت در پنج فصل، به دلیل محدودیتهای بودجهای فعلاً متوقف شده و فصل اول با 65 قسمت به پایان رسیده است. این توقف، آینده این مجموعه گسترده را با ابهام مواجه کرده است. موفقیت نهایی «سوجان» در گرو آن است که بتواند در ادامه نیز همان کیفیت و جذابیت قسمتهای آغازین را حفظ کند، از افت در ابعاد چنین پروژه طویلی جلوگیری نماید و علاوه بر سرگرمسازی، آن عمق تاریخی و اجتماعی که وعده آن را داده، به درستی به تصویر بکشد.
اگر این مجموعه بتواند بر این چالش ها غلبه کند، نه تنها به عنوان یک سرگرمی تلویزیونی، بلکه به عنوان یک سند فرهنگی–تاریخی ارزشمند ثبت خواهد شد که هم تصویری ملموس از تاریخ معاصر ایران از نگاهی متفاوت ارائه میدهد و هم گنجینهای غنی از فرهنگ و هویت منطقه گیلان را برای نسلهای آینده به جا میگذارد. در نهایت، «سوجان» آزمونی بزرگ برای تولیدات بلندمدت تلویزیونی در ایران است و نتیجه آن میتواند راه را برای ساخت آثاری با این عظمت و داستانپردازی باز کند یا برعکس، سرمایهگذاران و سازندگان را از پذیرش چنین ریسکهایی بازدارد.
