سوجان - قسمت 12
سوجان - قسمت 12 سوجان متوجه شده بود که قربان به نفت فروشی رفته و در آن جا .....
---
سریال سوجان، با ادعای طولانیترین مجموعه تلویزیونی ایرانی، با روایتی حماسی از زندگی سه نسل زن در گیلان روی آنتن شبکه یک رفته است. این سریال که کارگردانی آن را حسین تبریزی بر عهده دارد و فریدون حسنپور نویسندگی آن را انجام داده، فراز و نشیبهای تاریخ معاصر ایران از دهه 1310 خورشیدی به بعد را از نگاه یک خانواده گیلانی و به ویژه از چشمانداز نقش و موقعیت زنان در جامعه روایت میکند. داستان، زندگی سوجان، شخصیت اصلی سریال (با بازی غزاله اکرمی) را از نوجوانی تا کهنسالی بیان میکند و در این مسیر، مخاطب را با بستر تاریخی، اجتماعی و سیاسی گیلان در بزنگاههای مهم کشور همراه میسازد. فصل اول که 65 قسمت آن پخش شده، بر سالهای 1310 تا 1357 متمرکز است و تأکید اصلی آن بر اهمیت زن در کانون خانواده و جامعه است.
این مجموعه با گردآوردن گروه بزرگی از بازیگران نامآشنا و توانمند مانند ثریا قاسمی در نقش مادربزرگ، حمیدرضا نعیمی، مهران رجبی، علی مرادی، حدیث نیکرو و دهها چهره دیگر، کوشیده است تا علاوه بر جذابیتهای دراماتیک، تصویری اصیل و پرجزئیات از زندگی، فرهنگ، آداب و رسوم و حتی گویش مردم گیلان ارائه دهد. روایت سریال، تنها محدود به یک داستان عاشقانه و خانوادگی نیست، بلکه میکوشد با نگاهی جامعهشناختی، تحولات یک قرن اخیر ایران را در دل جنگلهای سرسبز شمال و در زندگی شخصیتهایی باورپذیر واکاوی کند و پیوندی عمیق بین سرنوشت فردی و تحولات جمعی برقرار سازد.
با این حال، بلندپروازی این پروژه از همان آغاز با چالشهایی مواجه بوده است. برنامه اولیه برای تولید 300 قسمت در پنج فصل، به دلیل محدودیتهای بودجهای فعلاً متوقف شده و فصل اول با 65 قسمت به پایان رسیده است. این توقف، آینده این مجموعه گسترده را با ابهام مواجه کرده است. موفقیت نهایی «سوجان» در گرو آن است که بتواند در ادامه نیز همان کیفیت و جذابیت قسمتهای آغازین را حفظ کند، از افت در ابعاد چنین پروژه طویلی جلوگیری نماید و علاوه بر سرگرمسازی، آن عمق تاریخی و اجتماعی که وعده آن را داده، به درستی به تصویر بکشد.
اگر این مجموعه بتواند بر این چالشها غلبه کند، نه تنها به عنوان یک سرگرمی تلویزیونی، بلکه به عنوان یک سند فرهنگی-تاریخی ارزشمند ثبت خواهد شد که هم تصویری ملموس از تاریخ معاصر ایران از نگاهی متفاوت ارائه میدهد و هم گنجینهای غنی از فرهنگ و هویت منطقه گیلان را برای نسلهای آینده به جا میگذارد. در نهایت، «سوجان» آزمونی بزرگ برای تولیدات بلندمدت تلویزیونی در ایران است و نتیجه آن میتواند راه را برای ساخت آثاری با این عظمت و داستانپردازی باز کند یا برعکس، سرمایهگذاران و سازندگان را از پذیرش چنین ریسکهایی بازدارد.
سوجان - قسمت 12 سوجان متوجه شده بود که قربان به نفت فروشی رفته و در آن جا .....
---
سریال سوجان، با ادعای طولانیترین مجموعه تلویزیونی ایرانی، با روایتی حماسی از زندگی سه نسل زن در گیلان روی آنتن شبکه یک رفته است. این سریال که کارگردانی آن را حسین تبریزی بر عهده دارد و فریدون حسنپور نویسندگی آن را انجام داده، فراز و نشیبهای تاریخ معاصر ایران از دهه 1310 خورشیدی به بعد را از نگاه یک خانواده گیلانی و به ویژه از چشمانداز نقش و موقعیت زنان در جامعه روایت میکند. داستان، زندگی سوجان، شخصیت اصلی سریال (با بازی غزاله اکرمی) را از نوجوانی تا کهنسالی بیان میکند و در این مسیر، مخاطب را با بستر تاریخی، اجتماعی و سیاسی گیلان در بزنگاههای مهم کشور همراه میسازد. فصل اول که 65 قسمت آن پخش شده، بر سالهای 1310 تا 1357 متمرکز است و تأکید اصلی آن بر اهمیت زن در کانون خانواده و جامعه است.
این مجموعه با گردآوردن گروه بزرگی از بازیگران نامآشنا و توانمند مانند ثریا قاسمی در نقش مادربزرگ، حمیدرضا نعیمی، مهران رجبی، علی مرادی، حدیث نیکرو و دهها چهره دیگر، کوشیده است تا علاوه بر جذابیتهای دراماتیک، تصویری اصیل و پرجزئیات از زندگی، فرهنگ، آداب و رسوم و حتی گویش مردم گیلان ارائه دهد. روایت سریال، تنها محدود به یک داستان عاشقانه و خانوادگی نیست، بلکه میکوشد با نگاهی جامعهشناختی، تحولات یک قرن اخیر ایران را در دل جنگلهای سرسبز شمال و در زندگی شخصیتهایی باورپذیر واکاوی کند و پیوندی عمیق بین سرنوشت فردی و تحولات جمعی برقرار سازد.
با این حال، بلندپروازی این پروژه از همان آغاز با چالشهایی مواجه بوده است. برنامه اولیه برای تولید 300 قسمت در پنج فصل، به دلیل محدودیتهای بودجهای فعلاً متوقف شده و فصل اول با 65 قسمت به پایان رسیده است. این توقف، آینده این مجموعه گسترده را با ابهام مواجه کرده است. موفقیت نهایی «سوجان» در گرو آن است که بتواند در ادامه نیز همان کیفیت و جذابیت قسمتهای آغازین را حفظ کند، از افت در ابعاد چنین پروژه طویلی جلوگیری نماید و علاوه بر سرگرمسازی، آن عمق تاریخی و اجتماعی که وعده آن را داده، به درستی به تصویر بکشد.
اگر این مجموعه بتواند بر این چالشها غلبه کند، نه تنها به عنوان یک سرگرمی تلویزیونی، بلکه به عنوان یک سند فرهنگی-تاریخی ارزشمند ثبت خواهد شد که هم تصویری ملموس از تاریخ معاصر ایران از نگاهی متفاوت ارائه میدهد و هم گنجینهای غنی از فرهنگ و هویت منطقه گیلان را برای نسلهای آینده به جا میگذارد. در نهایت، «سوجان» آزمونی بزرگ برای تولیدات بلندمدت تلویزیونی در ایران است و نتیجه آن میتواند راه را برای ساخت آثاری با این عظمت و داستانپردازی باز کند یا برعکس، سرمایهگذاران و سازندگان را از پذیرش چنین ریسکهایی بازدارد.
