سوجان - قسمت 13
سوجان - قسمت 13 به سوجان گفته بودند که قربان ماهیگیری رفته است، در حالی که ......
---
سریال سوجان با ادعای طولانی ترین مجموعه تلویزیونی ایرانی، با روایتی حماسی از زندگی سه نسل زن در گیلان روی آنتن شبکه یک رفته است. این سریال که کارگردانی آن را حسین تبریزی بر عهده دارد و فریدون حسنپور نویسندگی آن را انجام داده، فراز و نشیبهای تاریخ معاصر ایران از دهه 1310 خورشیدی به بعد را از نگاه یک خانواده گیلانی و به ویژه از منظر نقش و موقعیت زنان در جامعه روایت میکند. داستان، زندگی سوجان (با بازی غزاله اکرمی) را از نوجوانی تا کهنسالی دنبال کرده و مخاطب را با بستر تاریخی، اجتماعی و سیاسی گیلان در مقاطع حساس کشور همراه میکند. فصل نخست این مجموعه که 65 قسمت آن پخش شده، بر سالهای 1310 تا 1357 متمرکز است و بر اهمیت محوری زن در خانواده و جامعه تأکید دارد.
این مجموعه با گردآوردن گروه بزرگی از بازیگران سرشناس و توانمند همچون ثریا قاسمی، حمیدرضا نعیمی، مهران رجبی، علی مرادی و حدیث نیکرو، کوشیده است تا علاوه بر جذابیتهای دراماتیک، تصویری اصیل و پرمایه از سبک زندگی، فرهنگ، آداب و رسوم و گویش مردم گیلان ارائه دهد. روایت سریال فراتر از یک درام عاشقانه و خانوادگی رفته و با رویکردی جامعهشناختی، تحولات ایران را در بستر طبیعت سرسبز شمال و از خلال زندگی شخصیتهایی باورپذیر واکاوی میکند.
با این وجود، این پروژه بلند پروازانه از همان ابتدا با چالشهایی روبرو بوده است. برنامه اولیه برای تولید 300 قسمت در پنج فصل، به دلیل محدودیتهای مالی موقتاً متوقف شده و فصل اول با 65 قسمت به پایان رسیده است. این وقفه، آینده این مجموعه گسترده را با ابهام مواجه کرده است. توفیق نهایی «سوجان» منوط به حفظ کیفیت و جذابیت قسمت های آغازین، پرهیز از افت در ادامه این مسیر طولانی و تحقق وعده ارائه عمق تاریخی و اجتماعی وعدهدادهشده است.
در صورت غلبه بر این موانع، این مجموعه نه تنها به عنوان یک سرگرمی تلویزیونی، بلکه به عنوان سندی فرهنگی-تاریخی ارزشمند به ثبت خواهد رسید که هم تصویری ملموس از تاریخ معاصر ایران از منظری نو ارائه میدهد و هم گنجینهای غنی از فرهنگ و هویت منطقه گیلان را برای آیندگان به ارمغان میگذارد. در نهایت، «سوجان» آزمونی مهم برای تولیدات بلندمدت تلویزیونی در ایران به شمار میرود که نتیجه آن میتواند راه را برای خلق آثاری در این ابعاد باز کند یا سرمایهگذاران و سازندگان را از پذیرش چنین ریسکهایی محتاط سازد.
سوجان - قسمت 13 به سوجان گفته بودند که قربان ماهیگیری رفته است، در حالی که ......
---
سریال سوجان با ادعای طولانی ترین مجموعه تلویزیونی ایرانی، با روایتی حماسی از زندگی سه نسل زن در گیلان روی آنتن شبکه یک رفته است. این سریال که کارگردانی آن را حسین تبریزی بر عهده دارد و فریدون حسنپور نویسندگی آن را انجام داده، فراز و نشیبهای تاریخ معاصر ایران از دهه 1310 خورشیدی به بعد را از نگاه یک خانواده گیلانی و به ویژه از منظر نقش و موقعیت زنان در جامعه روایت میکند. داستان، زندگی سوجان (با بازی غزاله اکرمی) را از نوجوانی تا کهنسالی دنبال کرده و مخاطب را با بستر تاریخی، اجتماعی و سیاسی گیلان در مقاطع حساس کشور همراه میکند. فصل نخست این مجموعه که 65 قسمت آن پخش شده، بر سالهای 1310 تا 1357 متمرکز است و بر اهمیت محوری زن در خانواده و جامعه تأکید دارد.
این مجموعه با گردآوردن گروه بزرگی از بازیگران سرشناس و توانمند همچون ثریا قاسمی، حمیدرضا نعیمی، مهران رجبی، علی مرادی و حدیث نیکرو، کوشیده است تا علاوه بر جذابیتهای دراماتیک، تصویری اصیل و پرمایه از سبک زندگی، فرهنگ، آداب و رسوم و گویش مردم گیلان ارائه دهد. روایت سریال فراتر از یک درام عاشقانه و خانوادگی رفته و با رویکردی جامعهشناختی، تحولات ایران را در بستر طبیعت سرسبز شمال و از خلال زندگی شخصیتهایی باورپذیر واکاوی میکند.
با این وجود، این پروژه بلند پروازانه از همان ابتدا با چالشهایی روبرو بوده است. برنامه اولیه برای تولید 300 قسمت در پنج فصل، به دلیل محدودیتهای مالی موقتاً متوقف شده و فصل اول با 65 قسمت به پایان رسیده است. این وقفه، آینده این مجموعه گسترده را با ابهام مواجه کرده است. توفیق نهایی «سوجان» منوط به حفظ کیفیت و جذابیت قسمت های آغازین، پرهیز از افت در ادامه این مسیر طولانی و تحقق وعده ارائه عمق تاریخی و اجتماعی وعدهدادهشده است.
در صورت غلبه بر این موانع، این مجموعه نه تنها به عنوان یک سرگرمی تلویزیونی، بلکه به عنوان سندی فرهنگی-تاریخی ارزشمند به ثبت خواهد رسید که هم تصویری ملموس از تاریخ معاصر ایران از منظری نو ارائه میدهد و هم گنجینهای غنی از فرهنگ و هویت منطقه گیلان را برای آیندگان به ارمغان میگذارد. در نهایت، «سوجان» آزمونی مهم برای تولیدات بلندمدت تلویزیونی در ایران به شمار میرود که نتیجه آن میتواند راه را برای خلق آثاری در این ابعاد باز کند یا سرمایهگذاران و سازندگان را از پذیرش چنین ریسکهایی محتاط سازد.
